Previous Page  13 / 56 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 13 / 56 Next Page
Page Background

NATAAL

.nl

13

Welke factoren hebben bijgedragen aan uw bevaltrauma? Die vraag,

in wereldwijd het eerste grootschalig onderzoek naar de preventie van

traumatische bevallingen, leverde verrassende inzichten op. Wat blijkt:

echt luisteren (dus ook naar een ‘nee’), goede uitleg en meer prakti-

sche en emotionele steun van zorgverleners zijn nóg belangrijker dan

gedacht.

Tekst: Annemiek Verbeek

Twee jaar na haar korte (2 uur en 10 minuten), maar

zeer hevige bevalling, kampt Lianne (36) nog steeds

met de fysieke en mentale gevolgen van haar

eerste bevalling. ‘Ik “moest” in het ziekenhuis

bevallen vanwege mijn hoge BMI. De ellende begon

al met de helse taxirit toen na 37 weken plotseling

mijn vliezen braken. Toen de persweeën begonnen

had ik mijn broek nog aan. Ik had wel een beval-

lingsplan, maar daar werd niks mee gedaan in het

ziekenhuis. De gynaecoloog knalde het grote licht

aan, terwijl ik had gezegd snel overprikkeld te

raken. De verpleegkundige rende vanwege

onderbezetting heen en weer tussen twee kamers.

Door de hevige weeën was ik aan het hyperventile-

ren. Ze duwde een dextro in mijn mond, want “ik

moest nog zo lang”. Ik moest overgeven, wist niet

wat me overkwam. Gevolg is dat ik in volledige

paniek mijn dochter ter wereld bracht. De eerste

weken heb ik in een soort shock geleefd. Er was

altijd een wens voor een groot gezin, maar nu twijfel

ik zelfs over een tweede.’

Overheersend idee

Het verhaal van Lianne is een ‘typisch voorbeeld’

van hoe slechte of ontbrekende communicatie kan

leiden tot een nare bevallingervaring, stelt gynaeco-

loog in opleiding Claire Stramrood (UMC Utrecht).

Samen met gynaecoloog Martine Hollander

(Radboudumc) publiceerde Stramrood eind mei de

resultaten van hun studie naar de preventie van

traumatische bevallingservaringen in Archives of

Women’s Mental Health. Uit haar eerdere promotie-

onderzoek (2013) bleek al dat tien tot twintig

procent van de vrouwen de bevalling als trauma-

tisch ervaart, 1 tot 3 procent ontwikkelt zelfs een

posttraumatische stressstoornis (ptss).

Maar wereldwijd was er nog geen onderzoek

gedaan naar de mogelijkheden voor preventie van

dat trauma. Stramrood: ‘Bij zorgverleners over-

heerst nog steeds het idee dat vrouwen alleen

trauma oplopen door die spoedsectio, knip of

fluxus, en dat op papier ‘normale’ bevallingen dus

geen recept voor ellende zijn. Uit ons onderzoek

blijkt dit niet per se het geval: bijna veertig procent

van de deelnemers geeft aan dat betere uitleg en

meer naar hen luisteren had kunnen helpen om hun

trauma te voorkomen. Voor deze vrouwen is de

medische interventie op zichzelf niet de oorzaak

voor het trauma, maar vooral het gevoel niet

gehoord of gesteund te zijn.’

Deze bevindingen sluiten naadloos aan bij de

beleving van Lianne. ‘Er werd wel veel gepraat door

mijn zorgverleners, maar meer ‘tegen’ mij dan ‘met’

mij. Ik wist gewoon dat ik snel ging bevallen, maar

ik werd niet serieus genomen. Zo omschreef ik het

gevoel van een aankomende perswee, maar de