Nataal - editie 39

NATAAL .nl 15 NATAAL ESTAFETTE Soms komt er een bevalling voorbij die me lang bijblijft omdat het zo bijzonder verliep. Als student vroedkunde mag ik regelmatig bij een geboorte aanwezig zijn. Ik zie veel verschillende baby’s ter wereld komen en soms kun je in het kind al een persoonlijkheid herkennen. Er zijn kinderen die boos geboren worden. Ze moeten een tijdje huilen en liggen dan met gebalde vuistjes bij hun moeder. Andere baby’s zijn slaperig en houden de eerste minuten hun oogjes stijf dicht alsof ze niet geloven dat ze al zijn geboren. Onlangs was ik bij een geboorte in een ziekenhuis in België. De ouders kwamen uit een ver land waar de politieke toestand niet erg stabiel is. Ze verbleven in een opvang en alleen vader sprak een heel klein beetje Engels. Ze hadden een dochtertje van zes jaar bij zich, want er was niemand die voor haar kon zorgen. De anamnese verliep stroef maar ik begreep dat er nog een kindje was geweest wat de overtocht niet meer had kunnen meemaken. Dit was dus haar derde baby. De moeder lag in bed de weeën op te vangen en gaf geen krimp. We wisselden een blik van verstandhouding en ik pakte haar hand. Dat vond ze fijn, want ze liet niet meer los. Toen de contracties heviger werden, gaf ze aan dat ze het fijn vond om over haar hand gewreven te worden. Dus dat deed ik en zo brachten we samen de laatste uurtjes voor de geboorte door. Toen ze volledig ontsloten was en klaar voor de bevalling werd ze, zoals gebruikelijk in België, in de beensteunen geïnstalleerd voor het persen. Ze liet alles gelaten over zich heen komen. Ik trok de steriele jas en handschoenen aan en kon in twee weeën haar kindje aanpakken onder toeziend oog van de arts. Ik legde het kind op de borst van moeder en toen gebeurde het. Het kindje, een jongen, deed zijn ogen open en keek met een onbevangen wijsheid de wereld in die ik nog nooit eerder zag. Wat een bijzonder moment! Zo’n prachtig vers jongetje die met zijn nieuwe ogen de wereld aanschouwt. Ik was erg ontroerd door deze blik en kon mijn gezicht gelukkig verstoppen in de steriele jas die ik uittrok, zodat ik mijn traan voor mezelf kon houden. De zesjarige dochter had alles van een afstandje bekeken. Ik zag dat ze meeleefde met haar moeder maar als het even te spannend werd keek ze de andere kant op. Zij mocht van haar vader de navelstreng doorknippen en deed dat heel stoer. Ik wens dit mooie gezin veel geluk en voorspoed toe op de nieuwe weg die ze zijn ingeslagen. Met zo’n wijze zoon zal dat wel goedkomen denk ik. n Voor de volgende uitgave neemt een andere vakgenoot de pen ter hand! Heeft u interesse? Mail: redactie@nataal.nl Mirjam Thiel Student verloskunde En toen gebeurde het..

RkJQdWJsaXNoZXIy MjA3NTA1