Nataal - editie 39

NATAAL .nl 55 de knip, die in Nederland in ziekenhuissetting veel vaker wordt gezet dan nodig en waar vrouwen jarenlang of zelfs levenslang pijn aan overhouden bij de toiletgang en de gemeenschap. Het is onbekend tot hoeveel schade die onnodige medicalisering in ziekenhuizen eigenlijk leidt, en hoe ernstig die schade is. Wat wel bekend is, is dat er bij geplande thuisbevallin- gen tot 60% minder ingrepen plaatsvinden dan bij geplande ziekenhuisbevallingen. En dat in het geval van zogenaamde ‘niet-medische’ zwangerschappen, dus zwangerschappen zonder (verwachte) complicaties, thuis bevallen net zo veilig is als in het ziekenhuis. Bovendien verloopt een bevalling thuis, in een vertrouwde omgeving en met vertrouwde personen, sneller en met minder complicaties en ingrepen. Vrouwen die thuis bevallen hebben een grote kans om spontaan te bevallen. Het is niet voor niets dat vrouwen met meer tevredenheid terugkijken op een thuisbeval- ling dan op een ziekenhuisbevalling. Recent nog concludeerde een onderzoekster dat bij de keuze voor een poliklinische bevalling in een geboortecentrum, de vrouw ‘voor een voorspoedig verloop van de bevalling zo lang mogelijk thuis zou moeten kunnen blijven’. Een ander weinig belicht maar toch ook belangrijk nadeel van bevallen in het ziekenhuis is het feit dat er in het ziekenhuis veel meer ziektekiemen rondzwerven dan thuis. Zo is de kans op besmetting met het RS-virus in een ziekenhuis aanzienlijk. Dit virus kan bij een pasgeboren baby leiden tot ernstige complicaties en langdurige ziekte. Ook antibioticaresistente bacteriën, die in ziekenhuizen nu eenmaal vaker voorkomen, zou je misschien wel liever willen mijden. Kortom: het ziekenhuis zou, bij een gezonde zwangere, een noodoplossing moeten zijn die snel bereikt kan worden als thuis wordt geconstateerd dat er complica- ties optreden. Kwaliteit van zorg De oplossing ligt dan ook zeker niet in het verhogen van de capaciteit aan verloskamers en personeel in ziekenhuizen om meer poliklinische bevallingen zonder medische indicatie mogelijk te maken. Daarmee zou ons unieke Nederlandse verloskundige systeem om zeep geholpen worden en het aantal onnodige medische ingrepen, met alle schade van dien, wel eens enorm kunnen toenemen. Bovendien zou het volgende probleem zich dan aandienen: een bevalling is niet te plannen, maar als de aanrijtijd naar het ziekenhuis lang is, zal de tijd die een vrouw thuis in een rustige omgeving blijft totdat zij richting ziekenhuis vertrekt, steeds kleiner worden. Ook dat heeft een negatieve invloed op het verloop van de bevalling. Sterker nog: Als men het poliklinisch allemaal efficiënt wil regelen in verband met kostenbesparing, zou de neiging om gepland in te leiden ook wel eens kunnen toenemen. Hoewel het nog zeer de vraag is of het inleiden van een bevalling uiteindelijk niet méér tijd en geld kost dan afwachten, zouden tijd- en geldbesparing überhaupt nooit redenen mogen zijn om een bevalling in te leiden. Het blijft immers een ingreep die risico’s met zich meebrengt. Bovendien: Kwaliteit van geboortezorg valt niet alleen uit te drukken in cijfers over sterfte en ziekte rond de bevalling. Het gaat hier ook om het recht op vrije keuze van een vrouw omtrent de zorg die zij ontvangt rond haar bevalling. Daar is de vrijheid van keuze voor de bevallocatie er één van; een recht dat in Nederland niet voor niets bij wet is vastgelegd. De geboorte van een kind is een life event, een gebeurtenis die een vrouw haar hele leven bij zich draagt. Het is van levensbelang, niet alleen voor haar, dat zij daarbij de zorg krijgt, die zij kiest en verdient. n

RkJQdWJsaXNoZXIy MjA3NTA1