Nataal - editie 43

in Sneek, omdat we daar al enkele keren per jaar kwamen. ‘De deur staat voor jullie open’, zeiden de gynaecologen in Sneek en Heerenveen. Ook in Zwolle konden we terecht. Maar vergis je niet, al die ziekenhuizen zijn zeker drie kwartier rijden.” Praktijk omgooien Er volgden weken van intensief overleg met allerlei partijen. “We spraken met de gemeente, de ambulan- cezorg, zorgverzekeraars en instanties waarvan ik het bestaan niet wist’, zegt Van der Heijden. “Alles stond op zijn kop, nieuwe mensen, wisselende protocollen en een ander verloskundig samenwerkingsverband. De langere reistijden baarden ons zorgen en we vroegen ons serieus af of thuis bevallen nog wel een goed idee was.” Een van de eerste maatregelen was het omgooien van de eigen organisatie. Tot dan toe werkten de verloskundigen in één team, met één dienstdoende. Als een tweede bevalling begon, belden ze een verloskundig actieve huisarts of de verloskundigenpraktijk in Emmeloord. Dat kwam niet zo heel vaak voor. Van der Heijden: “Nu vonden we dat niet langer verantwoord. Stel dat je met een barende vrouw mee moet naar Sneek, dan ben je wel erg ver en lang uit de buurt voor je andere cliënten. Binnen een maand zijn we met twee teams en twee dienstdoende verloskundigen gaan werken. Hiervoor hebben we zelfs extra verloskundigen aangenomen.” Ook voor de kraamverzorgenden veranderde er het een en ander. Zo moeten ze in Sneek en Heerenveen aanwezig zijn voor partusassistentie en wordt verwacht dat ze de verloskamer schoonmaken. “In Lelystad deden we dat niet”, zegt Visscher. Minder thuisbevallingen Urk is een gemeente waar van oudsher veel kinderen per gezin worden geboren en de bevalling vaak thuis plaatsvindt. Zorgverleners zien dat nu veranderen. Visscher: ‘We merkten direct dat mensen liever in het ziekenhuis wilden bevallen, zeker met een eerste kind. Vrouwen zijn bang dat ze tijdens de bevalling alsnog naar het ziekenhuis moeten. Misschien ben je al bijna aan het persen of de ambulance komt te laat. Dan is het van de gekke als je nog vijftig minuten naar een ziekenhuis moet rijden.” De kraamverzorgenden merken dat partners en familieleden steeds vaker aandringen op een poliklinische bevalling. Dat voelt veiliger, in het ziekenhuis is immers alles bij de hand. Visscher vindt dat jammer. “Een thuisbevalling is veel persoonlijker en intiemer”, zegt ze. “Maar zoals de situatie nu is, begrijp ik het wel. Voorheen zei je: ‘Joh, je bent zo in het ziekenhuis’, maar dat kun je nu niet meer zeggen.’ Ook aan een in het ziekenhuis geplande bevalling kleven volgens Visscher nadelen. Vanwege de afstand gaan vrouwen sneller naar het ziekenhuis als ze weeën voelen. Als het ‘vals alarm’ is, zijn ze voor niks een paar uur onderweg. Ze ziet ook gevolgen voor de conditie van vrouwen: “Het zijn hier geen piepers, maar ze komen vaak uitgeput thuis. Het is geen pretje om met hechtingen vijftig minuten op de achterbank te zitten met een pasgeboren kind.” Ambulance voor de deur Ze maakte het laatst nog mee. Een vrouw zou in ‘Zeeland of Friesland staat nog wat te wachten’ Karine van der Heijden, coördinator bij Verloskundigen- praktijk Madelief op Urk NATAAL .nl 11

RkJQdWJsaXNoZXIy MjA3NTA1