Nataal - editie 45

???????? 30 NATAAL .nl COLUMN MARGIT Cocon Pas vijf weken oud en dan al mee naar een verjaardag? De gasten op het Japanse feestje wisten niet hoe ze het hadden. Ze somden alle ge- varen op waaraan een baby buitenshuis wordt blootgesteld. Een baby hoort in Japan, zomer of winter, de eerste maanden binnen te blijven. Wij lachten, bijna achttien jaar geleden, maar wat. Zoals we ook om de folder van het ziekenhuis in Tokio hadden gelachen. Die legde ons in detail uit dat we de baby na één maand voorzichtig aan de buitenlucht konden laten wennen: in huis, met het raam op een kier, maar niet als het koud was of waaide. De eerste keer echt naar buiten mocht in de armen van de vader of de moeder en beslist niet langer dan twintig minuten. Een grote reis met auto of trein was het eerste jaar niet aan te bevelen. Daardoor zou het kind te veel prikkels te verwerken krijgen. Natuurlijk begrepen we dat het niet louter overdreven voorzichtigheid was. De folder vermeldde het risico dat ongevaccineerde kleintjes in aanraking konden komen met infecties en virussen. Ik moest daar de afgelopen jaren al vaak aan denken bij de discussies over vaccineren en de toegang tot de kinderopvang. Maar zeker dit jaar, nu iedereen weet dat massaal binnenblijven de verspreiding van een virus tegenhoudt. Margit Kranenburg Zorgjournalist Beeld: Charlotte Visser Een paar maanden binnen als kleine baby, waarom eigenlijk niet? Het leven buiten komt wel. Hoe vaak krijg je als ouders de mogelijkheid om je volledig te focussen op je pasgeboren kind? Wat had ons zoon- tje eigenlijk te zoeken op dat verjaardagsfeestje? Ook al heeft hij daar slapend in zijn eigen kinderwagen weinig van meegekregen. We zouden de ouders die aan het begin van de intelligente lockdown hun baby kregen kunnen vragen naar hun ervaringen. De stellen voor wie kraambezoek raambezoek werd. Voor wie een ommetje in de buurt het enige uitje met kind was. Koesteren zij, los van de zorgen om het virus, die noodgedwongen rustige start van hun kind? Dat leven in de eigen cocon, waar het ritme van de baby het ritme van de ouders kan bepalen. Waar dagen zich aaneen kunnen rijgen zonder dwin- gende afspraken. Misschien een te rooskleurig beeld. Misschien ook omdat wijzelf, thuis met drie kinderen op drie verschillende scholen, ook nog ons werk probeerden af te krijgen. Maar ik geef het stiekem toe, ergens ervoer ook ik een soort rust in de eigen cocon. n Zorgjournalist Margit Kranenburg verwondert zich over de ontwikkelingen en de belangen in de geboortezorg.

RkJQdWJsaXNoZXIy MjA3NTA1